عشق يعني هر چه بيني عکس يار

اگر مي بيني که زنده ام ، نفس مي کشم ، تنها به خاطر وجود تو است...

خورشيد كه غروب مي كند ، اشك در چشمانم سرازير مي شود!

خورشيد كه غروب مي كند، خود به خود دلم گرفته مي شود!

خورشيد كه غروب مي كند ، آتش دلم سرد سرد مي شود!

خورشيد كه غروب مي كند ، اسم تو را دائم پيش خودم تكرار مي كنم!

خورشيد كه غروب مي كند ، دستهايم آرزوي دست هاي تو را دارند!

خورشيد كه غروب مي كند، چشمهايم آروزي ديدن چشمهاي تو را دارند !

خورشيد كه غروب مي كند، آرزوي شنيدن صداي تو را دارم!

كاش غروبي فرا نرسد كه تو در كنارم نباشي!

آنوقت پايان زندگي عاشقانه من خواهد بود!

عشق لالائي بارون تو شباست نم نم بارون پشت شيشه هاست

لحظه عزيز با تو بودن

آخرين پناه موندن منه

تو خود عشقي كه همزاد مني

تو سكوت من و فرياد مني

دو چيز را فراموش نكن : ياد خدا و ياد مرگ . دو چيز را فراموش كن : بدي ديگران در حق تو و خوبي تو در حق ديگران . چهار چيز را نگه دار : گرسنگيت را سر سفره ديگران، زبانت را در جمع، دلت را سر نماز و چشمت را در خانه دوست

نيمه يك راهم

كه پايانش را گم كرده ام

و آغازش را...

چون بادي سهمگين

كه خود را بر ديوار مي كوبد

و تنها

صداي ناله هايش

ديگران را مي آزارد.

مثل ستاره اي كه از چشم آسمان افتاده

و گم شده در دل زمين بي نور.

همانند بهت زده اي

كه در تاريكي شب

تنها برق دندان مي بيند

و صداي زوزه شغال.

پايان راه را نمي دانم

طي كن مرا شبي

نجاتم بده از تاريكي

و

تمامم كن...

چشم من بيا من و ياري بكن گونه هام خشكيده شد كاري بكن

غير گريه مگه كاري ميشه كرد

كاري از ما نمياد زاري بكن

اون كه رفته ديگه هيچ وقت نمياد تا قيامت دل من گريه ميخواد

ماه چون چهره‌ي زيباي تو نيست   مشک چون زلف گل‌آراي تو نيست 

کس نديدست رخ خوب ترا   که چو من بنده و مولاي تو نيست 

کردم از ديده و دل جاي ترا   گرچه از ديده و جان جاي تو نيست 

چه دهي وعده‌ي فردا که مرا   دل اين وعده‌ي فرداي تو نيست 

سينه‌ي کس نشناسم به جهان   که در آن سينه تقاضاي تو نيست 

گفتم تنها دليل زنده بودن چيه؟...گفت عشق

گفتم تنها دليل عشق چيه؟......گفت محبت

گفتم محبت کجاست؟...گفت در قلب انسان

گفتم همان انساني که يک شاخه گل...يک

قلب و يک عشق را مي شکند؟............

ديگر جوابي نداشت.........................

پاكي آبي و ابر نه خدايا شبنمي

قد آغوش مني نه زيادي نه كمي

مرده ديگه در من خورشيد شهر نگاهت

چون تك درختي پير نگاهم مونده به راهت

دلم بهم گفته كه قهره با من دو چشمات

بيهوده پژمرد قلبم مثل گل تو باغ دستات

چرا نگفتي تو كه دوستم نداري

ميخواي تو گلدون قلبم خنجر بكاري

توي آئينه چشمام هنوزم عكس تو پيداست

از بس كه هر روز هي گريه كردم اشكام يه درياست

بي تو ميميرم من يه روزي تو شهر غربت

ميرم دوباره من از شهر تو با قلب پر محنت

ديگه بعد از تو چون هميشه من دلم يه گر آتيشه

اما يادت از دل هرگز جدا نميشود

بهار

من که

مثل برگي زرد

دور از درخت

درخزاني بي رمق

................رفتم ازيادت چه تلخ...

اما ياد تو خواهدماند

بازکني پنجره خاطره ها

...........که بهارنزديک است