به هرکسي که قصه شو مي گم برام آتيش ميگيره وقتي تو رفتي

دل خوشيهام پر زدو رفت من شدم اسير تنهايي و خاطره هام

پر زدو رفت آخه خيلي زود بود با غصه ها منو تنها بزاري

تو اگه عاشق بودي مي فهميدي عاشقي قشنگ ترين اسارت

پاکي عشق و قلبت و زيبايي نا فذ چشمانت کنم........ولي افسوس هرگز

..تقديم به تو که جاود انه در قلب کوچکم هستي و لحظه اي نيست اشکي براي تو نريزم

ثانيه هاي زند گي ام بي تو سپري مي شود و تو با داشتن همه چيز تنهايي من را نخواهي فهميد چون دم از

دوست داشتن زياد تو نمي زنم.......مي دانم د لت د ر تسخير است.....من و قلب عاشقم هميشه انتظارت

را از پشت اشک ها و آه ها خواهيم کشيد

توي جاده هاي احساس من به عشق تو رسيدم

توي کتابا عشقو خوندم عکس خورشيدو سوزوندم

جاي خورشيد توي کتابا نقش چشماتو نشوندم

توروخدا برگرد من خيلي دلم واست تنگ شده ... من خيلي دوستت دارم ...

نمي دونم ديگه چه جوري بگم که خيلي بهت احتياج دارم ... به حرفات ،‌ به

دلداريات ،‌ به مهربونيا و محبتات ... تورو خدا برگرد ...

از روزي که تو رفتي پريده رنگ شادي

اما خورشيد مي تابه مثل يه روز آبي

چطور هنوز پرنده داره هواي پرواز

چطور هنوز قناري سر ميده بانگ آواز

مگه خبر ندارن تو نيستي در کنارم

چرا بهت نگفتن بي تو چه حالي دارم

لعنت به اين تنهايي دلم برات تنگ شده ...

لعنت به اين تنهايي دلم برات تنگ شده ...

لعنت به اين تنهايي دلم برات تنگ شده ...

لعنت به اين تنهايي دلم برات تنگ شده ...

قبل تو زندگي من يه جور صداي ساده بود

قبل تو شبهاي من پر از ستاره بود

قبل تو نبودن عشق واسه من معني نداشت

تو شبا هق هق و گريه واسه دل سوزي نداشت

تا تو از راه رسيدي عشق واسم معنا گرفت

روز و شب گريه نبود اما غم تو دلم ماوا گرفت

يادمه نگاه گرمت برا من آتش غم بود

يادمه چشماي عشقت واسه من مونس شب بود

من خوش خيال ساده کلبه عشقمو ساختم

واسه يک لحظه نگاهت نفس و اين دلو باختم

کاش به جاي عشقو مستي واسه من از غم ميگفتي

کاش ميگفتي توي قلبت واسه من جايي نذاشتي

تو برام از غم نگفتي ولي قلبمو شکستي

دلمو از من گرفتي ولي با غريبه مستي

اگه بوسيدن دستات واسه من يه خاطره است

اگه دوري تو از من حالا عمق فاجعه است

من با اين حادثه و خاطره ها جون ميگيرم

من با روياي نگاهت توي شبها اسيرم

من تماما روح عشقم منو از خودم نگير

عشق تو نفس به من داد عشقتو از من نگير

اگه عاشق تو بودم اگه از تو جون گرفتم

اگه با بوئيدن رويات زندگي از سر گرفتم

تو به روياهام نخند آخرين چيزي که دارم من واسه نگاه گرمت همه زندگيمو دادم

هجرتت اوج صدامو بر فراز شاخه آويخت

ای زلال سبز جاري جای خوب غسل تعميد

بی تو بايد مرد و پژمرد زير خاك باغچه پوسيد

فصلي كه من با تو ماشد فصل سبز خواهش برگ

فصلي كه ما بي تو من شد فصل خاکستری مرگ

تو بگو جز تو کدوم رود ناجی لب تشنگی بود

جز تو آغوش کدوم باد سایه گاه خستگی بود

بی تو باید بی تو باید تانفس دارم ببارم

من برای گریه کردن شونه هاتو کم می یارم

چشم تو با هق هق من با شکستن آشنا نیست

این شکستن بی صدا بود هر صدایی که صدا نیست

ای رفیق ناخوشی ها این خوشی باید بمیره

جز تو همراهی ندارم تا شب از من پس بگیره

با تو بدرود ای مسافر هجرت تو بی خطر باد

پر تپش باشه دلی که خون به رگ های تنم داد

فصلی که من با تو ما شد فصل سرد خواهش برگ

فصلی که ما بی تو من شد فصل خاکستری مرگ

در امید عبثی دل بستن تو بگو تا به کی آخر تا چند

از تنم جامه برآر و بنوش شهد سوزنده لبهایم را

تا یکی در عطشی دردآلود بسر آرم همه شبهایم را

خوب دانم که مرا برده زیاد من هم از دل بکنم بنیادش

باده ای ‚ ای که ز من بی خبری باده ای تا ببرم از یادش

شاید از روزنه چشمی شوخ برق عشقی به دلش تافته است

من اگر تازه و زیبا بودم او ز من تازه تری یافته است

شاید از کام زنی نوشیده است گرمی و عطر نفسهای مرا

دل به او داده و برده است زیاد عشق عصیانی و زیبای مرا

گر تو دانی و جز اینست بگو پس چه شد نامه چه شد پیغامش

خوب دانم که مرا برده ز یاد زآنکه شیرین شده از من کامش

منشین غافل و سنگین و خموش زنی امشب ز تو می جوید کام

در تمنای تن و آغوشی است تا نهد پای هوس بر سر نام

عشق طوفانی بگذشته او در دلش ناله کنان می میرد

چون غریقی است که با دست نیاز دامن عشق ترا می گیرد

دست پیش آر و در آغوش گیر این لبش این لب گرمش ای مرد

این سر و سینه سوزنده او این تنش این تن نرمش ای مرد

که ببندم از نگاه تو به هر ستاره پل

لحظه اي با من باش، تا که از تو نفسي تازه کنم

تا از آن لحظه با تو، سفر آغاز کنم

سفري تا ته بيشه هاي سر سبز خيال

تا به دروازه هاي شهر آرزوهاي محال

سفري در خم و پيچ گذر ستاره ها

از ميون دشت پر خاطره ترانه ها

لحظه اي با من باش

لحظه اي با من باش

لحظه اي با من باش تا به باغ چشم تو پنجره اي باز کنم

از تو شعر و قصه و ترانه اي ساز کنم

شعري هم صداي بارون رنگ سبز جنگل و آبي دريا

قصه اي به رنگ و عطر قصه هاي عاشقاي دنيا

از يه لحظه تا هميشه، ميشه از تو پر گرفت تا او ج ابر ا

کوچه پس کوچه شهر و با خيالت پرسه زد تا مرز فردا

لحظه اي با من باش

لحظه اي با من باش

برای يكی شدن اگه مرگ من بسه نفس منو بگير

ای تو هم سقف عزيز ای تو هم گريهء من گريه هم فاصله بود

گريهء آخر ما آخر بازي عشق ختم اين قائله بود

حدس گر گرفتنت در تنور هر نفس غم نه ، اما كم كه نيست

هم شب تازهء تو تركش پرتير عشق سنگ سنگر هم كه نيست

خوب ديروز و هنوز طرحی از من بر صليب روي تن پوشت بدوز

وقت عريانئ عشق با همين طرح حقير در حريق تن بسوز

پلك تو فاصلهء دست و كاغذ و غزل من و عاشقانه بود

رستن از پيلهء خواب ای كليد قفل شعر خواب شاعرانه بود

از ته چاه سكوت تا بلندای صدا يار ما بودی عزيز

در تمام طول راه با منه عاشق ترين هم صدا بودی عزيز

حدس رو گردون شدن از من و از راه ما باور بی ياوری

روز انكار نفس روز ميلاد تو بود مرگ اين خوش باوری

خوب ديروز و هنوز طرحی از من بر صليب روی تن پوشت بدوز

وقت عريانی عشق با همين طرح حقير در حريق تن بسوز

تو بگو غيبت دست غيبت هر چه نفس بين ما فاصله نيست

غيبت آخر تو كوچ مرغان صدا ختم اين قائله نيست

اگه حتی بين ما فاصله يك نفسه نفس منو بگير

برای یكی شدن اگه مرگ من بسه نفس منو بگير

نفس منو بگير